hippity hoppity I need coffee for every activity

 

2	/	30
15	/	100
10	/	100
0	/	100

---

Ciekawostki

• Jego imię nie jest zapisane w piśmie świętym, występuje jedynie w pismach apokryficznych… Także pod imionami: “Usiel”, “Uzziel”, “Oriel”, “Auriel”, “Suriel”, “Urian” i “Uryan”. Na wszystkie z nich mężczyzna reaguje tak samo, ponieważ archaniołowie używali każdego z nich, by go zawołać. “Uriel” po prostu przyjęło się najlepiej, było więc najczęściej używane, a archanioł przywykł wszędzie się nim podpisywać.
• W sztuce ziemskiej archanioł był przedstawiany z mieczem uniesionym do góry i trzymanym w prawej ręce przy piersi oraz z ogniem w lewej ręce zwróconej w dół, stojąc wówczas w bogato zdobionej zbroi na wzniesieniu. Pojawiał się też z księgą lub zwojem; symbolami mądrości. W świecie Diplih nie zachowało się żadne z dzieł, a nawet jeśli jakiekolwiek komuś udało się przetransportować, to było konfiskowane z rozkazu samego Gabriela.
• Uriel był niewiarygodnie zapalonym mecenasem sztuki zarówno ziemskiej, jak i niebiańskiej. Potajemnie opłacał wiele słynnych artystów po obu stronach Wszechświata. W swojej prywatnej galerii umieszczał oryginały lub bardzo wiarygodne kopie tworów wszystkich możliwych dziejów.
• Kult Uriela został oficjalnie potępiony przez papieża Zachariasza podczas synodu w Rzymie w 745 roku (ten sam los spotkał m.in. Raguela i Tubuela). Postanowienie powtórzono podczas synodu w 789 roku.
• Jego kolorem była głęboka czerwień. Inne źródła przypisują mu kolor żółty lub złoty.
• Opiekował się piątkiem, cokolwiek to tak naprawdę znaczy.
• Alchemik John Dee utrzymywał, że Uriel podarował mu „cudowne zwierciadło”.
• Uriel był uważany za archanioła lata i żywiołu ognia. Skrzydlaty mężczyzna przyjął więc takową “datę” jako tą “urodzinową”. W rzeczywistości nigdy nie dowiedział się od stwórcy, kiedy dokładnie został stworzony, wręcz podejrzewał, iż w tamtym momencie nie było jeszcze stworzonego świata z mijającymi porami roku.
• Jego ulubiona kawa to capuccino z czekoladą.
• Uriel ma bogatą kolekcję kapci, klapków oraz kaloszy na każdą porę lub tematykę. Jego ulubionymi parami są renifery świąteczne oraz sportowe klapki na basen, których używa do odwiedzania Hirama.
• Archanielski miecz dwuręczny w trakcie “upadku” został połamany na dokładnie trzy części, wypadło mu też kilka kamieni szlachetnych; ogólnie rzecz ujmując, jest niezdatny do użytku, co nie zmienia faktu, iż Uriel wziął go ze sobą i posiada po dziś dzień.

---

Autorstwo:
Maksymilian Rogaliński

Uriel Gato

archanioł, wiek nieznany

Orientacja: Homoseksualna
Data urodzenia: Nieznana
Partner: Yomiel

Pochodzenie: Królestwo Niebieskie
Miejsce zamieszkania: Noon River

Is it romantic how all my elegies eulogize me?

Uwielbiał oglądać każdy świt. W tamtych czasach, gdy jego cechami wodzącymi były niemal jedynie zalety, wszystko wydawało mu się możliwe. Był to praktycznie doskonały, harmonijny archanioł o subtelnym, spokojnym usposobieniu, żyjący na pograniczu jawy i snu o wielkich osiągnięciach ludzkości. Oddawał się pracy oraz każdemu z nowo powierzonych mu zadań z radością, czerpiąc z nich niesamowitą satysfakcję, która napędzała potem koło jego życia. Jedynie zło jakkolwiek go naznaczało cierpieniem po otrzymaniu ran w wyniku niezliczonych bitew. Płakał. Krwawił. Martwił się, ale to zmartwienie prawie nigdy nie dotyczyło jego samego, tylko wszelkich towarzyszy walk.

Największy defekt Uriela, jaki zauważono jednego z tych niemożliwie wczesnych poranków, stanowiła ludzkopodobna wolna wola. W oczach śmiertelników byłby to zapewne kolejny pozytyw, aczkolwiek nie w idealnym Królestwie Niebieskim, gdzie istoty anielskie były tworzone na odpowiedni wzór, by wykonywać konkretne funkcje.

I'm not cut out for all these cynical clones

Znano już bardzo dobrze skutki dawania takim jak oni wolnej woli. Najbardziej dobitnym, skandalicznym przykładem był upadek wspaniałego archanioła, szybciej wyniesionego na piedestał wyżej od samego Gabriela. W Edenie opisywano go jako węża, a w Apokalipsie jako smoka. Niebiańskich członków podniebnej cywilizacji przerażał indywidualizm. Możliwość decydowania, wyrażania tak dobitnie własnego zdania, nawet jeśli było ono w większości zgodne z nurtem prowadzonych obrad, nie było tam normalne. Aniołowie stanowili jedno ciało, nie ciało z odrębnymi częściami składowymi, jakoś połączonymi z głównym korpusem.

I don't belong
And my beloved, neither do you

Właśnie jednego z tych poranków Uriel wyznał, że kocha, ale nie była to miłość skierowana do tworów boskich niższych od nich, nie była to miłość do samego Stwórcy, tylko uczucie do drugiego z nich; anioła dopiero rozpoczynającego nauki uzdrowicielskie, młodego, niedoświadczonego jeszcze Yomiela. Afekt tego typu nigdy tak naprawdę nie miał powstać zdaniem anielskiej rasy, gdyż nie miał ku temu najmniejszej sposobności. Mimo przeszkód czysto filozoficznych, strachu oraz niedowierzania, romantyczna pasja istniała w najlepsze najpierw w tajemnicy, dopiero po długim czasie zostając zdradzoną intryganckim na pozór szeptem… Dla odległych obserwatorów bowiem para skrzydlatych mężczyzn wydawała się spiskować, będąc tak blisko siebie bez innego sensownego powodu.

Those Windermere peaks look like a perfect place to cry
I'm setting off, but not without my muse
[...]
'Cause I haven't moved in years
And I want you right here

Tamte czasy w końcu się skończyły, odzierając Uriela z boskości, potęgi oraz dawnej chwały. Obecnie ciężko uwierzyć, że posiadał tyle tytułów, gdyż stał się cieniem samego siebie, właściwie to wrakiem jednego z (aż) książęcych archaniołów.

Teraz boi się panicznie nowych rzeczy, zamiast dzielnie stawiać im czoła. Nigdy nie nauczył się, jak ma to czynić bez mocy. Kiedyś to było takie oczywiste; zastąpić wiedzę mocą, pędzić dalej, wykonywać rozkazy... Nie spodziewał się, że brak umiejętności finalnie go dopadnie, wbije kły w kark, po czym rozszarpie bezlitośnie na strzępy. Życie, bo właśnie otrzymał je w dziwnej postaci, zweryfikowało go pod wieloma kątami, rujnując dumę, ukazując pradawną naiwność w pustej wierze, gdyż wierzył na swój sposób pusto, pozostawiając wszystko bez odpowiedzi na pytania, jakich przecież potrzebował do dalszego rozwoju. Za bardzo był zapatrzony w ideały, za bardzo oddawał się glorii po wypełnieniu swoich powinności, upijając się jednym zwycięstwem po drugim.

Upadek z tak wysoka okazał się wyjątkowo bolesny i niszczycielski dla duszy na to nieprzygotowanej, zbyt wrażliwej i pozbawionej podstawowych fundamentów.

Teraz oddaje się niekończącej żałobie, nie potrafiąc dostrzec migotliwego światła, jakby ktoś zamknął go w zimnym, pozbawionym kolorów więzieniu, a w międzyczasie codzienności Uriel wyglądał przez nie tylko zza krat.

Uriel jest barczystym, nadal dość silnym archaniołem o wysokości metra siedemdziesięciu pięciu, a o rozpiętości skrzydeł dwóch i pół metra. Po latach znacznie mniejszego użytkowania mięśni ich objętość oczywiście zmalała, zatrzymując się dopiero gdzieś na połowicznym stopniu wyćwiczenia sylwetki. Archanioł powinien trenować, co za namową najbliższego otoczenia nawet czyni, aczkolwiek wystarczy gwałtowny spadek motywacji lub brak tychże przyjaciół, aby nie utrzymał regularności w codziennych ćwiczeniach. Mięśnie także zesztywniały mu od braku rozciągania, w wyniku czego jego aktualne ruchy nie są już tak samo płynne, można nawet brutalnie stwierdzić, iż Uriel zdrewniał.

Po całej powierzchni skóry mężczyzny ciągną się niezliczone, często ponakładane na siebie głębsze mniej lub bardziej blizny, w tym jedna znaczy dobitnie jego szyję. Nie wstydzi się ich. Nie ma zatem potrzeby zakrywania się dłuższymi ubraniami. Często więc można je dostrzec, zwłaszcza jeśli Uriel latem ubiera tiszerty w zestawie z krótkimi spodenkami. W sytuacji, gdy odżywia się zgodnie ze swoimi potrzebami i nie zapomina o trzech posiłkach dziennie, blizny te zaczynają niezwykle powoli zanikać. Do zakończenia tego procesu jest jeszcze daleka droga przez gapiowatość archanioła.

W przeciwieństwie do filigranowego w tej kwestii Caedmona, dłonie Uriela są dużo mniej zgrabne, a palce może niepulchne od tłuszczu, lecz po prostu większe, szersze, przystosowane wręcz do trzymania oręża. Przez ten aspekt swojej budowy bardzo ciężko mu łapać małe przedmioty, w tym monety, gdy ktoś mu położy je na płaskiej, tym bardziej na zakrzywionej powierzchni. Nieporadnie także trzyma długopis lub częściej ulubione pióro; pismo archanielskie nigdy nie było piękne, pochyłe ani poetycko zwijające się na końcówkach tak jak w przypadku tego wampirzego. Litery, jakie stawia ten pisarz, w większości są kanciaste, jednak poukładane w prostej linii niczym od linijki. Przynajmniej w trakcie pisania nie wydaje się tak odległy, jak podczas obcowania z istotami rozumnymi, jakby przelewanie myśli, uczuć na kartkę dodawało mu w jakiś tajemniczy sposób pewność siebie bez użycia magii, a także pozwalało ujrzeć prawdziwego Uriela.

Na co dzień bowiem mężczyzna wydaje się nosić maskę, choć tak naprawdę niczym swojego oblicza nie zakrywa. Jego uśmiechy bardzo rzadko wyrażają szczerą radość, najczęściej są to bardzo uprzejme wykrzywienia rogów ust, byle żeby zaspokoić rozmówcę odpowiednią, mechanicznie już wyuczoną reakcją.

Zamglone spojrzenie złocistych tęczówek nie skupia się na niczym konkretnym, po prostu błądzi po otoczeniu, najczęściej jednak jest skierowane w dół na własne buty. Uriel codziennie stara się przypominać coś ze swojej przeszłości z różnymi skutkami, jakie najczęściej go jeszcze dodatkowo zasmucają. Intensywnie rude włosy po przefarbowaniu, opadają mu w takich momentach na czoło, a kosmyki mienią się w promieniach słońca.

Ze względu na chimeryczność stanów psychicznych, Uriel ubiera się najczęściej byle jak, byle żeby wyjść z pokoju i zrobić sobie ulubionej kawy z ekspresu w kuchni. Rzadziej, najczęściej od święta, ubiera właśnie coś zgodnego tematycznie oraz kolorystycznie. Zdarza mu się też ubierać w pośpiechu dziurawe skarpety, zbytnio podarte na kolanach spodnie, brudne koszulki od sosu lub oblane wczorajszą kawą. Tylko w wypadku prawdziwie ważnych, anielskich wydarzeń, zakłada uszyte wznów szaty, do bólu przypominające te książęce z lat jego świetności. Uriel z premedytacją jednak pozbawił to ubranie złotych, książęcych odznaczeń, a aureoli stanowiącej połamaną koronę już w ogóle nikomu nie pokazuje, tym samym w ogóle nie używając już prawie wcale swoich mocy.

Prowadzący: Duckling Tea Donut™#0380

Rodzina

Zawód

Historia

Powiązania

Wzmocnienia

Słabości

Moc

Odznaki

Statystyka

Dodatki

Właściwie to (w pewnym sensie) cała rasa anielska jego religii.

Pisarz, ale dość marny, bo nadal nie uzyskał takiej sławy, o której marzy

Defend the God, obey the God, obey your father.

Yomielu,

już nie tytułuję cię tak jak w pierwszych listach. Nie pamiętam bowiem, dlaczego tak cię nazywałem. Jakie żarty z czułości kryły się za tymi słówkami? Czytałem swoje zapiski sprzed dziesiątek lat bez wyrazu. Minęło już sporo czasu i tyle zapomniałem, że nie odczuwam już z tego powodu żalu. Stało się to, czego tak bardzo się obawiałem dawno temu.

Zobojętniałem.

Mylili się, pisząc, iż koniec nadchodził wraz z Jeźdźcami Apokalipsy. Kres jest tak naprawdę nieunikniony, a orientujemy się, że w ogóle nastał, gdy już jest po fakcie. Wydarzył się we mnie, ale jednocześnie poza mną.

Zmieniłem się.

Pisałem dotychczas o moim oddaniu tobie... O tym, jak bardzo bym chciał wrócić i się z tobą zobaczyć. Tak naprawdę nie wiem już, czy to jest dobry pomysł. Nie kochałeś przecież kogoś takiego, na kogo patrzę w lustrze. Tamten archanioł zginął na dobre, popełniając fundamentalny błąd. Przez wszystkie dotychczasowe listy twierdziłem, że nie żałuję tego grzechu, ale skłamałbym, gdybym podtrzymał tę wersję.

Protect the innocent, defend the weak, but what if you betray your father?

Na litość boską, żałuję bardziej, niż powinienem, choć dokonałem tak wspaniałego poświęcenia, ratując miliardy dusz śmiertelników przed zagładą!

Zrobiłbym wszystko, żeby cofnąć czas.

Nie powinienem tego pisać.

Powinienem wierzyć dalej w wyższość mojego czynu. Wierzyć, że Stwórca mi to już wybaczył i ściągnąć pieczęci ku Jego chwale. Wierzyć, iż dalej mnie kochasz bez względu na wszystko.

What about my sins?

Boję się.

Najbardziej obawiam się twojego potępienia… Tej wersji, w której nie możesz na mnie patrzeć. Jakaś część mnie, owszem; ta dzika, woli wyrywać się ze mnie i pragnie uciec, zabarykadować się gdziekolwiek na zawsze, byle żeby nie poznać tego wyrazu twojej twarzy. Nie mam pojęcia, czy umiałbym to godnie przeżyć, gdyby w ogóle coś takiego się stało.

Być może to tylko moje własne urojenie wywołane tym potępieniem…

Would you have kept your oath then?

A ty?

Zrobiłbyś to samo na moim miejscu, przysiągłszy chronić ziemską rasę ludzką?

• Valerie Voorde — czarownica pół krwi, która odnalazła go w tym świecie jako pierwsza i zaoferowała mu solidną pomoc. Po dziś dzień potrafi ona słuchać cierpliwie jego biadolenia, opowieści z zamierzchłych czasów, nigdy się przy tym tak naprawdę nie nudząc. Uriel umie opowiadać, a hybrydka bardzo lubi go słuchać. W pewnym sensie archanioł ma wrażenie, że tak naprawdę bardziej płaci jej słowami wypowiadanymi lub pisanymi w ramach czynszu, niż realnymi pieniędzmi. Kobieta w każdy weekend prosi go o jakiekolwiek zapiski jego najświeższej poezji, ponieważ wtedy ma zaplanowane cotygodniowe czytanie przy kominku. Za wynajem biura niegdyś należącego do rodziców panny Voorde, niemal królewskiej wielkości sypialni połączonej z prywatną, równie wielką oraz przestronną łazienką; Uriel powinien płacić ogromne sumy, jakich kompletnie od niego Valerie nie wymaga. W zasadzie od żadnego z nich. Życie w Rezydencji Myśliwskiej Voorde w otoczeniu zjaw, anomalii, a nawet demonicznych lokajów dowodzonych przez najpotężniejszego z nich byłego mieszkańca Piekieł — Valthara, upływa mu spokojnie, wręcz sielankowo, dopóki przyjaciele nie wpadną w jakieś tarapaty. Przebywanie pośród teoretycznych, byłych wrogów Urielowi aktualnie kompletnie nie przeszkadza nie tylko pod względem magicznym; Valerie zadbała o to, aby żadne z nich nie cierpiało z tego tytułu odpowiednimi zaklęciami oraz rytuałami, ale nawet filozoficznym. Napotkane diabliki, diabły oraz sam demon nigdy nie stanowiły zagrożenia dla rasy ludzkiej; to raczej ich pobratymcy im bardziej zagrażali, przez co cała grupka na różne sposoby była zmuszana do przeżycia na własne kopytka i dłonie lub wielokrotnych ucieczek.
• Caedmon Lazarius Wagner — wampirzy dżentelmen, słynny podróżnik, trochę też zawiadaka przez tę nieposkromioną dumę, cięty język, pamiętliwość, w tym też analityczność. Uriel na początku miał ogromne problemy z tym, by w ogóle przeprowadzić z nim podstawową konwersację bez otrzymywania żadnych uwag lub dodatkowych komentarzy. Tak naprawdę najdłużej zajęło im obopólne zrozumienie, że nie, wampir nie chce zostać nawrócony ze swojego kretyńskiego ateizmu, a z kolei Uriel nie porzuci swojej wiary, jaka go wyrzuciła z Królestwa Niebieskiego na zbity pysk. Przez wiele lat mijali się obojętnie na korytarzach Rezydencji, często nawet nie widząc, ani nie zatrzymując na zwykłe powitanie lub pożegnanie przed snem. Dopiero pojawienie się Hirama w ich życiu faktycznie zaczęło ich scalać, bo jakoś tak przypadkiem zaczęli się częściej mijać, a przez to także rozmawiać. Archanioł w końcu nauczył się mu ufać oraz dostrzegać w nim tę wielusetletnią mądrość, inteligencję, choć było ciężko, gdyż Caedmon wydawał się przysiąc na wszystko, co mu było drogie, że będzie to zakrywał za wielowarstwowym cynizmem, także trzymaniem bezpiecznego dystansu. Od niedawna Caedmon stał się jego mentorem do spraw związanych z panicznym strachem, dlatego też Uriel jakkolwiek zaczął wychodzić poza komfortową strefę czterech ścian i nawet (!) przestał bać się koni.
• Valthazar Bobalthazar Feefie Folthazar Valthar — demon, lokaj i najlepszy doradca książkowy, choć, co dziwne, to książek aż tak dużo jeszcze nie zdążył przeczytać. Razem z nim często wybierają się na zakupy; Valthar kupuje w Noon River, a Uriel w owianym tajemnicą mieście anielskim ponad głowami lądowych mieszkańców świata Diplih. Poza tym z nikim tak dobrze nie gra mu się w szachy ani inne gry planszowe! Demon jednak z jakiegoś powodu nie przepada za grami komputerowymi, zawsze powtarzając, iż od patrzenia w monitory bolą go oczy… Nad czym najbardziej ubolewa Hiram, nie mogąc wciągnąć lokaja w strategiczne strzelanki albo wieloosobówki z gatunku fantastyki.
• Clementiny Ortega — bardzo młoda wróżka o cudownym charakterze, której obiecał ochronę ze względu na jej niewinność, dobroć i ogólnie pojętą wspaniałość (przynajmniej w jego mniemaniu). Uriel uważa jej fascynację wszystkimi możliwymi religiami za dość niezdrową i zdarza mu się o tym niejednokrotnie napomknąć, co ona zbywa ręką. Najchętniej wprowadza w życie wszelkie jej porady dotyczące organizacji w czasoprzestrzeni, dzięki czemu ma najwięcej gwiazdek na tablicy korkowej współlokatorów.
• Hiram Mcdaniels — hybryda żywiołaka i zwierzołaka znaleziona przez Valerie oraz Caedmona, po czym sprowadzona na salony Rezydencji od maleńkości. Uriel nadal bardzo dobrze pamięta zarysowane “atakami robotów” lub “wyścigami samochodowymi” teksty, które wyciągnął z maszyny pisarskiej, po czym spiął już oficjalnie dla wydawnictwa... Tylko to on potem musiał się tłumaczyć biednym pracownikom, że nie, to jest jego syn (nawet nieadoptowany), nie jest w związku małżeńskim z kobietą, ani nic z tych rzeczy. Cierpliwie znosił bunty dziecięce jak i młodzieńcze dorastającego współlokatora, który codziennie przynajmniej przez przypadek musiał dotknąć mu choć jednego pióra. To Hiram wiedział szybciej kiedy, a przede wszystkim; jakie pióro mu czernieje, dzięki czemu archanioł mógł szybciej poprosić Valerie o magiczne wsparcie. Przyjaźń razem z porozumieniem, jakie się między nimi wytworzyły, zostały wzmocnione przez lata wspólnie spędzanego czasu. To głównie dzięki niemu archanioł umie dziś się porozumiewać slangiem młodzieżowym, poprawnie używa technologii, umie też wybitnie jeździć na deskorolce i ostatnio też zaczął na łyżwach, a także zna się na wszystkich istniejących energetykach.

Największym możliwym wzmocnieniem zdolności magicznych Uriela byłoby ściągnięcie siedmiu trzykrotnie nałożonych pieczęci. Poza tym niestety pozostało mu korzystanie z poświęconych narzędzi przez kapłanów lub stąpanie między ścianami świątyń, modlitwy wymawiane do złożonych dłoni niczym u zwykłych śmiertelników. Przede wszystkim jednak byłaby to słabnąca z roku na rok wiara, która została wieki temu wystawiona na największą z największych dla niego prób. Najprawdopodobniej, gdyby szczerze wierzył w możliwość odzyskania dawnej świetności, to już dawno samodzielnie by zniósł wszystkie pieczęci naraz.

Główną słabością Uriela są negatywne emocje nie tyle otoczenia, ile najbardziej jego własne. W nowej powłoce przypominającej do bólu właśnie tą ludzką — zaczął doświadczać całego spektrum nieznanych mu do tej pory uczuć tak głębokich, że niejednokrotnie sam się w nich pogubił. Brak kontroli nad sobą, brak wiary, brak pamięci o przeszłości (a o tym ostatnim zorientował się niedawno), doprowadziły go jednoznacznie do stopniowo coraz większej ruiny. Efektem wizualnym doświadczania tychże słabości są czerniejące oraz gnijące pióra, jakie wówczas odpadają upadłemu archaniołowi ze skrzydeł.

Uriel też choruje tak jak zwykli ludzie, a w trakcie choroby resztki mocy próbują go wyprowadzić z tego stanu, zatem tak naprawdę kompletnie nie może wówczas używać swoich zdolności magicznych.

Przebywanie niedaleko jakiegokolwiek demona doprowadza go do szału z powodu narastającej migreny, na którą nie działają żadne leki. Przez swoje ogromne osłabienie magiczne z powodu wielu pieczęci, Uriel nie jest w stanie samodzielnie pokonać nawet najsłabszego z demonicznych pomiotów, raczej udałoby mu się to przez przypadek lub przy otrzymaniu od Caedmona sporej dawki szczęścia życiowego. Wszelkie przeklęte obiekty mają tym samym na niego dwukrotnie lub nawet trzykrotnie większy wpływ, także wyniszczając go od środka.

Niegdyś wszechpotężna moc archanielska Uriela budziła podziw wśród pobratymców, grozę pośród wrogów, stanowiła dumę słynnego Stwórcy. Oto udało się stworzyć “ideał” z materiału mało podatnego na edycję, nieidealnego, za to doskonale spełniającego swoje funkcje pomimo licznych ułomności. Początkowo Uriel miał być tylko strażnikiem Tartaru, lecz mijający czas wykazał potrzebę dodania mu kolejnych zdolności, a także idących za nimi tytułów. Z tego też powodu Uriel stał się Mistrzem Kluczy; Tym, Który Otwierał Wszystko, Co Zamknięte. Jako Anioł Światłości oświecał umysły ludzi. Jako Anioł Boskiego Ognia rozpalał serca tych, którzy zwracali się do jego Pana. Niszczył wszystko to, co było nieczyste i grzeszne; zwątpienia, smutki, żale, furie (emocje), a także uosobienia zła (demony). Uważany był za Opiekuna I Odkrywcę Tajemnic wszystkich, którzy pracowali na rzecz szerzenia wiary (np. misjonarzy) i ludzi, którzy poświęcili się nauce (np. pisarzy, poetów, naukowców, odkrywców). Pomagał wszystkim w pokonaniu trudnych etapów, dając duchową i ziemską łaskę, przynosząc wewnętrzny spokój i harmonię... Uriel miał również za zadanie ochraniać Ziemię jako Obrońca i dbać o środowisko naturalne, był więc także patronem ekologów. Jako Anioł Zbawienia pomagał dojść do bram duszom, chroniąc je przed niebezpieczeństwami Zaświatów, wzmacniając swoją magią, błogosławiąc niekończącą się pewnością siebie.

Wywyższenie na archanioła Uriel zdobył wyjątkowo szybko dzięki sporym zasługom historycznym, w wyniku czego jego moc stała się dużo potężniejsza niż za czasów bycia jeszcze zwykłym aniołem. Mówiono, że Uriel miał banalną drogę do stania się lepszym i wyższym od nadal panującego Księcia Niebios, gdyż jego ostatni, najwyższy tytuł brzmiał: Książę Jasności.

Nałożone trzykrotnie siedem pieczęci uniemożliwiło jakikolwiek dostęp do tej niebotycznej wręcz jak na archanioła potęgi.

Obecnie Uriel korzysta ze śmiesznie małego arsenału magicznego, który nie został zapieczętowany… Są to podstawowe zdolności anielskie jak trwająca niemiłosiernie nieśmiertelność, słaby i mały płomień raniący rodzaj demoniczny, migotliwe światło tak słabe, że nawet wytwarzającemu je archaniołowi nie starcza do dodania pewności, zmniejszenia smutków, ukojenia gniewów.

brak

brak

brak