Study today. Save lives tomorrow

 

2	/	30
38	/	100
8	/	100
0	/	100

---

Ciekawostki

Ostatnio „zgubiła” (tak naprawdę wpadł jej do studzienki kanalizacyjnej) smartfona i posługuje się „antycznym” telefonem z klapką, który ma taką klawiaturę, że trzeba klikać po trzy-cztery razy, żeby wybrać konkretną literkę.

Prowadzi: bardzo drobiazgowe notesy o istotach, z którymi utrzymuje jakiekolwiek kontakty. Pamiętniki od czasów dzieciństwa. Kalendarze studenckie z ważnymi datami. Albumy wywoływanych zdjęć, od kiedy weszła w posiadanie przynajmniej dwóch aparatów (w tym Polaroida). Dziennik z raportami tego, co zrobiła konkretnego dnia, samopoczuciem, wdzięcznością. Ma też bogatą kolekcję zielników oraz zbiorów kamieni.

Traktuje śmiertelnie poważnie wszystkie istniejące święta, więc obchodzi je zgodnie z panującymi tradycjami i nie rozumie tych, którzy tak nie robią.

Nie rozstaje się z kotem-anomalią o imieniu Silliam, przez którego pokochała astronomię, jaką planuje studiować po odbyciu studiów medycznych. Silliam potrafi lewitować.

---

Autorstwo: DUCKLING TEA DONUT™#0380

Clementiny Ortega

Wróżka, 23 lata

Orientacja: Biseksualna
Data urodzenia: 14.07
Partnerka: -

Pochodzenie: Altemiphi
Miejsce zamieszkania: Noon River

  Nie da się zapomnieć jej imienia ani wyglądu. Po prostu jest to niemożliwe. Wszędzie jej pełno, a jeśli nawet nie widać wróżki, to słychać jej uroczy chichot, wesoły, melodyjny głos, zawsze pospieszny tupot malutkich stóp.
  Nie jest jeszcze nigdzie spóźniona, ale za wszelką cenę nie chce być, nawet jeśli będzie na miejscu docelowym pół godziny wcześniej. Wita się z każdym głośno, serdecznie… Bardzo często przeszkadzając reszcie otoczenia, za co niezwykle kurtuazyjnie przeprasza. Studentka medycyny podchodzi emocjonalnie do wielu spraw, przez co wychodzi na wierzch jej niebotyczna infantylność. Ekscytuje się i cieszy całą sobą, zapominając często o przyzwoitych zwrotach, właściwych dla jej wieku, czy też przyszłej profesji.
  Tiny byłaby w stanie jako lekarka poinformować kogoś o śmiertelnej chorobie i pocieszyć tak ciepło, tak doszczętnie zająć mu umysł najlepszymi aspektami życia, że właściwie to by pacjentowi kompletnie nie przeszkadzało w tamtym momencie. Tak, został mu rok życia, ale hej, jest jeszcze tyle rzeczy do zrobienia!
  Ze względu na swój charakter młoda kobieta szybko dogaduje się z dziećmi i tworzy z nimi zażyłe więzi. Najbardziej lubi z nimi rozmawiać, przede wszystkim zaś dzielić się z nimi opowieściami zasłyszanymi do snu od matki. Clementiny barwnymi słowami tworzy wokół słuchacza światy, fascynujące postacie, dodaje swoje często zabawne komentarze i dzieli się wszystkim, co jej wówczas przyjdzie do głowy.
  Można więc łatwo przyznać, iż Tiny to dusza towarzystwa, która bardzo łatwo odnajduje się w centrum uwagi. Lubi organizować wszelką działalność, stąd też przewodzi wielu kołom na swoim uniwersytecie, a także jest odpowiedzialna za akcje charytatywne na rzecz schronisk dla zwierząt w Noon River.
 Niestety, ale przez to, że tak łatwo popada w skrajności, to często zapomina o sobie i swoich potrzebach lub wykłóca się z mniej, lub bardziej znanymi jej personami na nawet najbardziej głupiutkie tematy.
  Nie umie pozostawić nikogo z błędną wiedzą na żaden temat, przez co potem opóźnia się z oddawaniem sprawozdań lub zaniedbuje inny, dość istotny obowiązek.
Clementiny jest bardzo pewna siebie, nie boi się wygłaszać swoich racji. Nigdy nie miała też problemu z rozczarowaniami, świetnie udawało się jej po nich pozbierać, by ruszyć dalej.
Cały ten silny, bardzo potulny zestaw cech wynika głównie z tykającego zegara. Młoda wróżka jest boleśnie świadoma ograniczeń czasowych, jakich może spędzić pośród żywych, więc tym bardziej stara się czerpać jak najwięcej z oferowanych jej przeżyć.
  Jedną z jej większych wad jest fakt, iż tak naprawdę jest bardzo zamknięta na pomoc dla siebie. Nie pozwala zbyt wielu osobom w ogóle podać sobie dłoń, aby wstać po tym, jak chociażby upadła. Temat związany ze swoją największą słabością porzuca na dobre, zanim w ogóle zdąży się rozwinąć. Milknie. Udaje, że nie słyszała. Kłamie. Prawie zapomina o istnieniu kresu swoich dni do chwili, w której wybija kolejna godzina wzięcia tabletek.
  I tak w jednakim krążąc kole, Clementiny biegnie dalej, wcale nie będąc spóźnioną, jednak ściganą przez czas oraz wydolność swojego organizmu.

  Wysoka na metr sto pięćdziesiąt wróżkowa młódka o ciemnej karnacji i jeszcze ciemniejszych, falowanych, nieco kręcących się włosach sięgających jej jedynie ramion. Clementiny spogląda na świat ciemnoorzechowymi oczętami w kształcie migdałów spod równie kruczych, długich rzęs, jakie uwielbia podkreślać eyelinerem, niekiedy też błyszczącymi się cieniami na powiekach. Sylwetkę odwróconego trójkąta posiada dość kształtną, najbardziej obfitą w kwestii rozmiaru piersi, co nie przekłada się na tak samo szerokie biodra.

  Ulubionym kolorem wróżki jest czyste złoto, które można zaobserwować u niej wszędzie; w ozdobach na akcesoriach, biżuterii, paznokciach, a także w mniej lub bardziej brokatowym makijażu.

  Ubiera się zwyczajnie; najbardziej lubi luźne rodzaje ubrań na co dzień w połączeniu ze spódniczkami i butami na nieco tylko wyższym obcasie, które latem zamienia na sandałki. Dopiero na spotkania prywatne, jak i większe zgromadzenia pijanych istot dobiera sobie kreacje dość obcisłe, podkreślające jej największe atuty.

  Największym atrybutem aparycji Celementiny są oczywiście jej motyle skrzydła mieniące się barwami wschodów oraz zachodów słońca (w zależności od pory dnia), z których wydobywa się magiczny pył przypominający brokat, osiadający na wszystkim w jej pobliżu. Ten sam pyłek wydobywa się z jej skóry, czyniąc ją w pewien sposób rozświetloną, a najwięcej można go u niej znaleźć na dłoniach po tym, jak kogoś uwodziła za pomocą magicznej zdolności. Wróżka uwielbia z nim tańczyć podczas imprez, gdyż wtedy przyciąga najwięcej uwagi otaczających ją rówieśników.  

Prowadzący: DUCKLING TEA DONUT™#0380

Rodzina

Zawód

Historia

Powiązania

Wzmocnienia

Słabości

Moc

Odznaki

Statystyka

Dodatki

Aaron Ortega — ojciec

Nephardia Ortega — matka

Acacia Ortega — najstarsza z sióstr

Betsy Ortega — druga z najstarszych sióstr

Dinah Ortega — czwarta z sióstr, młodsza od Clementiny

Emma Ortega — piąta z sióstr, najmłodsza z dziewcząt

Frederic Ortega — szósty z rodzeństwa, jedyny i najmłodszy brat
Leslie Widdowson — ciotka, u której dorabia podczas pracy w kwiaciarni “Never Ending Story”

Pracownica na pół etatu kawiarni i herbaciarni “Malbar”. W niektóre wolniejsze dni dorabia na pomocy ciotce w kwiaciarni. Poza tym Clementiny aktualnie studiuje diagnostykę medyczną oraz medycynę ze specjalizacją chorób zakaźnych i nefrologii na uniwersytecie w Noon River… Odbywa pierwsze praktyki w jednym ze szpitali w tym mieście.

  Skrzyżowania dróg potrafią być przewrotne. Wszyscy sądzą, że wybieramy miejsca na nie w pełni logicznie oraz świadomie. Niewielu wie, ale one wszystkie zawierają lub zawierały w sobie magię, którą od zarania dziejów podążały zwierzęta. Często jest ona niezmiernie ciężka do wykrycia z racji delikatności jej zapachu, migotliwej w blasku księżyca aury czy przede wszystkim właściwej siły działania przyciągania i odpychania… Co ma pewien związek z przypływami i odpływami. Linie magii krzyżują się w centrach, budując tym samym „środek” ze źródłem many. Natura wykorzystuje tę magię do samoistnej regeneracji w wyniku większych lub mniejszych katastrof. Czarodzieje na jej podstawie znajdują swoje ścieżki ponownie po zgubieniu się w najmroczniejszych zakątkach świata. Północ, południe, wschód i zachód... Wszystkie niemal zawsze dokładne.

  Chciwość istot rozumnych jednak zdecydowała się zaburzyć ten porządek, wychwalając coraz to nowsze rozwiązania architektoniczne w obłąkanej wierze w wyższość fizyki nad prastarą magią. Nie żyją w zgodzie z niespisanymi przez nikogo prawami, gdyż stworzyli sobie nowe. Słowa starych mędrców odeszły w niepamięć, a niektóre ludy zdecydowały się przeznaczyć wieczność na wędrowanie między tymi szaleńcami w oczekiwaniu na ich samozagładę. 

  Przykładem takiego królestwa jest i od zawsze była Zavia. 

  Pyszne wróżki kochały drwić sobie ze śmiertelnych, namawiając ich do różnorakich głupot, żartów lub nawet popychając śmiałków z klifów w odmęty mórz, jak i oceanów. Ich śmierć nie była dla nich niczym specjalnym. Ludzie mnożyli się gęsto, licznie, a nawet regularnie. Na miejsce straconego wkrótce przychodziły dziesiątki następnych, równie banalnie łatwo poddających się namowom dawnych istot. Niewiele z tych nadnaturalnych piękności chciało ich zrozumieć ani tym bardziej szanować. Zagarniali, niszczyli, zmieniali na swoje, a potem dalej się rozprzestrzeniali na podobieństwo silniejszych ras. Nie było w tym krzty piękna ani pogodzenia ze środowiskami naturalnymi. Nie przepraszali duchy drzew za to, że pozbawiali je miejsca zamieszkania ani nie zasadzali dla nich nowych roślin. Kamienie traktowali jako tępe narzędzia lub budulec dla swoich wyimaginowanych celów, nigdy nie wzmacniając potem ubytków w górach czy skarpach. Wodę łapczywie pobierali zewsząd, nawet wydobywali z głębi ziemi, aby ją zwrócić zanieczyszczoną. Zwierzęta mordowali lub nadmiernie hodowali, byle by wykarmić siebie nawzajem, a ich skóry zakładać na siebie… Stanowili odwiecznych brutalnych najeźdźców z nieznanych miejsc, godnych jedynie pożałowania.

  W niewiedzy przed Wspaniałomyślną i wbrew powszechnym przekonaniom niektóre wróżki zapuszczały się na tereny zamieszkane przez obcych, aby wykorzystać cenny czas przed następną wędrówką na przeszpiegi. Lud Zavii odnajdywał dziwactwa, o jakich nigdy nie śnił i nie umiał pojąć. Wróżki widziały bowiem sztukę, zmyślne wynalazki ułatwiające codzienne życie, słyszały języki zmieniające się na przestrzeni wieków. Część z nich pojęła, iż wcale się między sobą aż tak nie różnili, w zasadzie stanowiąc dwie strony tej samej monety. Pierwsze powstałe próby przekonania członków królestwa były szybko tłumione z rozkazu królowej. Szybko stało się jasne, że nie ważne, czegóż by to nie uczynili ci barbarzyńcy, to nie odmieniłoby skostniałego nastawienia do nich starszych wróżek. Kolejne podziały wśród młodych nastawały stopniowo, przeradzając się ze słynnej ciekawości w chęć pozostania pośród bestii zamiast kontynuowania tak naprawdę bezcelowej podróży.

  Nudząca rutyna skłoniła wrogie wróżki do coraz większych okrucieństw w ramach zabawy i odetchnienia. Nephardia była świadkiem jednego z przejawów znużenia, co w rezultacie doprowadziło do wywrócenia jej życia do góry nogami. Być może gdyby ta wróżka nigdy nie wstawiła się za nieszczęśnika, to dalej wędrowałaby razem z Zavią gdzieś w odmętach nieposkromionych ziem. Zamiast tego jednak faktycznie powiedziała: “Jeśli podacie mu jeszcze jeden owoc, to sama zerwę mu podobne i zmuszę was do zapomnienia”. Grupa przyjaciół Altei, księżniki Zavii, odnalazła bowiem uciechę w zabieraniu wspomnień pewnego młodzieńca tak, aby ten stawał się coraz głupszy, wręcz obojętny.

  Groźbę Nephardii potraktowano poważnie, albowiem nigdy nie rzucała ona słów na wiatr, poza tym dotrzymywała każdej z dawanych komukolwiek obietnic. Nephardia nie zajmowała żadnego z istotnych stanowisk w królestwie. W zasadzie to nie potrzebowała tego na swoją korzyść w tamtej sytuacji — sama jej charyzma zmieszana z pewnością siebie wywyższały ją ponad większość przedstawicielek płci pięknej swojej rasy. Miała mnóstwo potencjału, który królowa odwiecznie próbowała wykorzystać, ale za każdym razem spotykała się z grzeczną, aczkolwiek stanowczą odmową. Wróżka ta była niezmiernie niezależna, nielubiąca podlegać wyższym od siebie, ani tym bardziej wykonywać polecenia, które uznawała za bezsensowne. Nade wszystko Nephardia kochała wolność i nie rozumiała tych, co odbierali ją innym. W imię czego? Po co? Niewola nigdy nie przynosiła prawdziwych dobrodziejstw, jedynie je pomniejszała. 

  “Chodź za mną, młody człowieku!” - Wybawicielka wyciągnęła dłoń w stronę ofiary swoich krajan. “Zaprowadzę cię do miejsca, gdzie klątwa tych przeklętych owoców przepadnie, a wraz z jej odejściem, wrócą twoje wspomnienia.” 

  Nephardia zaprowadziła go na skrzyżowanie dróg.

  Gdy tylko młodzieniec spojrzał na północ, to odzyskał wszystko, co utracił w wyniku zjedzenia owoców. Pomimo ostrzeżenia wróżki, spojrzał także na wschód symbolizujący nowy początek, a magia od razu mu go dała, przyciągając do niego to, czego mu brakowało.

  Na początku Nephardia spotykała się z Aaronem na bardzo krótko, chcąc uciec przed nieuniknionym, próbując powstrzymać niepowstrzymane. Uczucia potęgowały się, wzmacniając więź zrodzoną przez pierwotną magię, tą naturalną, wynikającą z porządku rzeczy. Mimo wszystko nie przekonało to Wspaniałomyślnej, choć przecież tak miało być, ponadto został spełniony najważniejszy warunek: Aaron porzucił śmiertelność dla Nephardii w wyniku skomplikowanego rytuału, który oboje z nich wiele kosztował.

  Młoda para zamieszkała więc nieopodal Noon River na szczycie góry, z której wydobywają się aż trzy wodospady. Nephardia nigdy więcej nie dołączyła do rodzimego królestwa ani nie zawędrowała znanymi szlakami. Wróżka pozostawiła Zavię za sobą, oddając się życiu rodzinnemu i delektując się osiadłym trybem życia.

  Owocem tej niecodziennej miłości okazało się liczne rodzeństwo, głównie składające się z pięciu dziewczynek oraz jednego, najmłodszego chłopca. Jedna z dziewcząt o imieniu Clementiny urodziła się poważnie chora na chorobę dotąd nieznaną, przerywając tym samym sielankę jakże romantycznej pary. Większość dzieciństwa wróżka spędziła pośród niezwykle sterylnych ścian, przyzwyczajając się do nich niewyobrażalnie, traktując je już jako „drugi dom”... Choć tak nie powinno być. Rokowania nie okazały się tak samo optymistyczne, jak nastawienie rodziny, a przede wszystkim samej chorej. Jedyne działające leki skracały jej życie, wyniszczając organizm od środka z każdą kolejną dawką. Z drugiej strony, bez niego leżałaby na łóżku, podłączona do maszyn monitorujących jej stan, odsysających płyn z płuc przez nos, dostarczających kroplówką lżejszej wersji leków.  

  Clementiny podjęła się więc życia skróconego, ale coś wartego, aby w jakiejkolwiek części spełnić swoje ambicje.

Valerie Voorde — to u niej wynajmuje pokój na strychu, który zajmuje cały i jest z tego niezmiernie dumna. Razem z Valerie lubi gotować, sprzątać, plotkować, a przede wszystkim śmiać się z męskiej części domostwa. Kobieta bardzo szybko stała się jedną z jej najlepszych przyjaciółek pomimo znaczącej różnicy wiekowej. Clementiny uwielbia spędzać z nią czas oraz ulepszać system współpracy wszystkich współlokatorów.

Caedmon Lazarius Wagner — jeden ze współlokatorów, na którego narzeka najmniej ze względu na wysoką kulturę osobistą oraz fakt, iż w zasadzie nie ma na co narzekać. Najmniej go widuje ze względu na częste wypady lub też cało-kwartalne wyjazdy. Lubi wymieniać się z wampirem listami w trakcie jego podróży; dostaje od niego pocztówki wydawane w edycji limitowanej, a ona przesyła mu zdjęcia.

Hiram Mcdaniels — kolejny ze współlokatorów, z którego powodu narzeka najwięcej. Hiram wiecznie słucha za głośno muzyki, wraca pijany do domu, bywa nieznośny w obyciu i czasem zapomni wykonać któryś ze swoich obowiązków zapisanych na wspólnej tablicy korkowej. Gdyby nie to, że młody mężczyzna czasem pomaga Clementiny w sprawach związanych z imprezami oraz jest szczery do bólu, to by go doszczętnie skreśliła z listy kontaktów.

Uriel Gato — archanioł, do którego Clementiny może się zwrócić z każdym pytaniem, prośbą oraz zmartwieniem. Uriel pomimo swojej nieco powolnej, melancholijnej oraz gapowatej natury zawsze stara się podzielić dobrym słowem. W pewnym sensie, gdyby kiedykolwiek próbowała na niego narzekać, to miałaby w związku z tym wyrzuty sumienia. Mężczyzna zdradził jej, że od samego początku uznał ją za godną ochrony i w związku z tym znajduje się “pod jego skrzydłami”, cokolwiek to znaczy według religii chrześcijańskiej. Z nadal niewiadomych do końca powodów wie o każdym jej dobrym uczynku, za co nigdy nie zapomni jej pochwalić, często mimo późnej godziny.

Im więcej czasu spędza na łonie natury z dala od cywilizacji, to tym silniejsze działanie mają jej moce. Pośrednio może to kontynuować poprzez wciskanie stóp do miski wypełnionej czarnoziemem, którą wkłada pod biurko w trakcie nauki na strychu Rezydencji Myśliwskiej rodu Voorde. Potrzebuje jednak robić to faktycznie codziennie z dwukrotnie większą ilością czasu, aby odczuć jakiekolwiek sensowne efekty… Co za bardzo jej nie przeszkadza podczas przygotowań do sesji na studiach.

Długi pobyt pośród betonu, nie łącząc się w żaden sposób z czystą ziemią, definitywnie obniża jej umiejętności magiczne. Staje się też przez to apatyczna i traci motywację do ruszania się, w tym również do nauki. Senność czyni z niej „zombie” snujące się po domostwie z kubkami kawy, a przy drastycznie dłuższej separacji — nawet z puszkami napojów energetycznych. 

Mięso i przetwory odzwierzęce — Te rodzaje jedzenia są dla wróżek toksyczne same w sobie, stanowiąc tym samym sporą dawkę trucizny. Wszystkie wróżki unikają tych elementów diety.

Zamiana we wróżkę — tak jak sama Nephardia i cała reszta rodzeństwa; Tiny jest w stanie zamienić każdego z przedstawicieli innych ras we wróżkę za pomocą osobnego rytuału od Gaturiin, zwanego Terion.

Usunięcie toksyn — specjalną umiejętnością wyróżniającą ją spośród sióstr i brata, jest właśnie pozbywanie się wszelkiego rodzaju toksyn z organizmu żywego lub martwego. 

Błogosławieństwo Flory — zdolność, dzięki której nie tylko wzmaga porost roślinności otaczającej miejsce zamieszkania (głównie uaktywnia się pasywnie w trakcie snu wróżki i dotyczy ściśle powierzchni ogrodu), ale także może rozkazać korzeniom złapać kogoś lub nawet chwycić i podnieść na konkretną wysokość.

Błogosławieństwo Fauny — wzmocnienie zdolności rozpłodowych zwierząt na obszarze (okręg o promieniu sięgającym do dwóch kilometrów) zamieszkiwanym przez wróżkę. Ta zdolność magiczna jest czysto pasywna i niezależna od woli Clementiny.

Uwodzenie — zgodnie z ogólnie dostępnymi dla wróżek mocami; Clementiny również potrafi bardzo dobrze posługiwać się takową umiejętnością. Mniej istotnym jest fakt, iż nie używa jej prawie w ogóle, chyba że w trakcie jakiejś imprezy jak mocno się napije…

Brak

Brak

Brak